Peace is a lyrical
composition that evokes tranquillity, harmony and the restorative power of the human nature. Through a gentle atmosphere (near a fireplace?), the
painting suggests a woman momentarily free from conflict and disturbance. The
work invites viewers to appreciate stillness as a precious condition of human
existence, presenting peace not merely as the absence of conflict, but as a
deeper sense of emotional and spiritual harmony.
Ernst Liebermann (German, 1869-1960) - Peace
Néstor Barron - A primeira vez que me acontece / La primera vez que me pasa
Não
é que a casa me inquiete
ou a
tua cama não me inspire
ou
eu não estivesse a arder
quando
entrámos no quarto a rodar,
bailando
a valsa dos possessos.
É só
que
vi
que outro esqueceu uma muleta
ao
pé da tua mesa de cabeceira,
e
distraí-me irremediavelmente
com
a ideia de alguém a sair do quarto
aos
saltinhos com uma perna só, com
esse
espasmo tragicómico
que
há na resignação.
Tradução de A.M.
Original:
No
es que me inquiete tu casa,
no
es que tu cama no me inspire,
no
es que no ardiera
cuando
entramos a tu cuarto rodando,
bailando
el vals de los posesos.
Es
sólo que
vi
que otro olvidó una muleta
junto
a tu mesa de luz,
y me
distraje irremediablemente
con
la idea de alguien saliendo del cuarto
a
los saltitos sobre una sola pierna, con ese
espasmo
tragicómico
que
hay en la resignación.
No poema, Néstor Barron transforma um encontro amoroso numa
reflexão inesperada sobre a presença de um terceiro. O sujeito poético
esclarece que não é a casa, a cama ou a intimidade que o perturbam, mas a
descoberta de uma muleta esquecida junto à mesa de cabeceira. Esse objecto
desencadeia uma imagem simultaneamente cómica e melancólica: alguém abandonando
o quarto aos saltinhos. O humor subtil esconde uma inquietação perante a
fragilidade humana, a resignação e os vestígios de intimidades anteriores. A
solidão.
Luiza Clara - As rosas não falam
Bate
outra vez
Com
esperanças o meu coração
Pois
já vai terminando o verão
Enfim.
Volto
ao jardim
Com
a certeza que devo chorar
Pois
bem sei que não queres voltar
Para
mim.
Queixo-me
às rosas
Que
bobagem as rosas não falam
Simplesmente
as rosas exalam
O
perfume que roubam de ti,
Devias
vir
Para
ver os meus olhos tristonhos
E,
quem sabe, sonhavas meus sonhos
Por
fim.
Muito belo Luiza! A canção é uma reflexão poética sobre o amor, a saudade e a
solidão. As rosas, símbolo tradicional da beleza e do sentimento amoroso,
tornam-se metáfora de uma natureza silenciosa, incapaz de responder às inquietações
humanas. A sua simplicidade melódica intensifica a melancolia e a beleza das
palavras.
Francine van Hove (French, born 1942) - Les Vieux Prunier, 2007
The painting evokes the
quiet beauty of nature through the image of an old plum tree. The composition
celebrates the character and enduring presence of an ageing tree, suggesting a
harmonious relationship between time and the natural world. The woman? Who knows? Its subject invites
contemplation of seasonal change, memory and the passage of years.
Sophia de Mello Breyner Andresen
"Aqui
antigamente houve roseiras"
Então
as horas
Afastam-se
estrangeiras,
Como
se o tempo fosse feito de demoras.
O poema evoca a nostalgia de um lugar marcado pela ausência e pela passagem do tempo. As roseiras, símbolo de transitoriedade da beleza, vida e memória, remetem para um passado que já não existe.
Jessie Monday - Like This
And whisper the one
that you mean the most
I want to remember them
Never before have I
loved and been loved like this.
Hold every heartache you felt before
I pray each time that
I'll feel no more
I want to forget them
As never before have I
loved and been loved like this.
Placing our hearts in
each others' hands
Our hobbies and habits
and all demands
I want to remember
As never before have I
loved and been loved like this.
Hi, Jessie! I was curious about how a one minute song would stand up, but turns out to be pretty cool!
Edward Okun - Mother Mushroom and her children, 1900
The illustration presents
a whimsical, dreamlike woodland scene populated by anthropomorphic mushrooms. A
mother figure, surrounded by her little mushroom children, creates an
enchanting fairy-tale atmosphere. Their expressive forms and vivid red caps
contrast with the muted greens and earthy tones of the forest. The flowing
contours, decorative details and organic shapes reveal the influence of Art
Nouveau. Blending fantasy, nature and symbolism, Okun transforms an ordinary
woodland setting into a mysterious, imaginative world.
Lars Jorde (Norwegian, 1865-1939) - Interior, 1905
It depicts a quiet
domestic scene, centred on a seated woman in a warmly furnished room. Soft
natural light filters through the window, illuminating the delicate details of
the furniture, curtains and flowers. The composition conveys intimacy and
tranquillity, while the restrained colours create a gentle, contemplative
atmosphere. Jorde captures the beauty of ordinary domestic life, transforming a
seemingly simple moment into a sensitive study of human presence, light and
everyday surroundings.
Íker Biguri - Roma
Dão
as badaladas das seis
na
Basílica de São Pedro.
Acerto o meu relógio pelo da fachada.
Deus e eu, agora, temos a mesma hora.
Podemos
a todo o momento
fazer
juntos qualquer missão perigosa.
Tradução de A.M.
Original:
Dan
las campanadas de las seis
en
la Basílica de San Pedro.
Sincronizo
mi reloj con el de la fachada.
Ahora
Dios y yo tenemos la misma hora.
En
cualquier momento podríamos
empezar
cualquier misión peligrosa juntos.
O poema parte de um momento quotidiano, marcado pelas seis
badaladas da Basílica de São Pedro, para construir uma reflexão irónica sobre a
relação entre o homem e Deus. Ao acertar o relógio com o da fachada, o sujeito
poético imagina uma inesperada igualdade com o divino. A possibilidade de
partilharem uma missão perigosa introduz humor e irreverência, humanizando Deus
e revelando a fantasia humana de estabelecer com Ele uma relação de
cumplicidade.
Jessie Monday - Woman to woman
I'm not finding myself wishing I were
you
I'm not finding myself wishing you
were me
I'm not sitting in your place, I'm
sitting in my own
But this used to be your home, so I
thought I'd say hello.
I'm not finding myself thinking
you're still his
For his heart is oh so clear in every
kiss
I'm not haunted by your face, we're
happy on our own
But he used to be your home, so I
thought I'd say hello.
This ain't a message of pain, it's a
little more strange than that
It's woman to woman, through eyes,
through soul and with heart
If we were talking about pain, I feel
more with the other ones
Woman to woman, more same than
different, I see.
I'm not finding myself wishing that
we'll meet
For as things are, our lives already
are complete
I don't wish to compete, we're happy
on our own
But this used to be your home, so I
thought I'd say hello.
This ain't a message of pain, it's a
little more strange than that
It's woman to woman, through eyes,
through soul and with heart
If we were talking about pain, I feel
more with the other ones
Woman to woman, more same than
different, I see.
Woman to woman, more same than
different, I see.
"Out of her house in Liverpool, at the piano, or playing guitar or uke, usually with her kitchen in the background, Jessie Monday records songs. Many are her originals, many are covers, primarily Beatles songs. She records them on a little home video camera she’s had forever."
by William Routhier
Carl Spitzweg (German, 1808–1885) - The Rose Lover
This painting captures
a charming moment of quiet admiration and romantic contemplation. A solitary
gentleman, absorbed in the beauty of a rose, appears to find particular
pleasure in its delicate presence. The composition reflects Spitzweg’s
characteristic humour, attention to everyday life and affection for eccentric
characters.
Antonio Pérez Morte - Nortada / Cierzo
Caminhámos
na noite atrás da luz de um verso,
com
que acendemos as lembranças,
lembranças
acesas ardendo sempre.
Falámos
do fogo do amor, ao amor do fogo.
Depois
veio o dia,
o
vento levou as cinzas
e
apagou os sinais do incêndio.
Tradução de A.M.
Original:
Caminamos
en la noche tras la luz de un verso,
con
él encendimos los recuerdos:
Los
recuerdos encendidos que siempre ardieron.
Charlamos
al amor del fuego, del fuego del amor.
Luego
llegó el día:
El
cierzo arrastró las cenizas,
Borró
las huellas del incendio.
O poema evoca a força agreste do vento como símbolo da
inquietação, da mudança e da passagem do tempo. A nortada, elemento natural
simultaneamente poderoso e imprevisível, pode representar as adversidades que atravessam
a existência humana, abalando certezas e revelando fragilidades. A paisagem
torna-se, assim, um reflexo do mundo interior, onde se cruzam resistência,
solidão e transformação.
Maya de Vitry - Coin In Your Soul
If you find when we are walking
A penny on the ground
You know well, a penny can be saved
But if you find when we are talking
A coin in your soul
It will be gone if it is not given
away.
Gold and silver you can keep it high
on any shelf
Takes only eyes to see it on the
ground
But there are riches here between us
deep inside the soul
They must be shared if they are to be
found.
And so my friend, as we are travellers
On a lonesome road
I hope that you will share me what
you find
If you find as we are walking, a coin
in your soul
Offer me yours
And I will offer to you
mine.
It is a gentle,
contemplative folk song about generosity, human connection and the invisible
riches of the spirit. Using the image of a coin as a metaphor for inner wealth,
the songwriter suggests that kindness, wisdom and affection only acquire their
true value when shared.
John Byam Liston Shaw (British, 1872–1919) Last Summer Things Were Greener, 1901
It portrays a solitary
woman mourning a relative lost in the Boer War. Dressed in dark clothing, with
a purple sash, she stands beside a body of water, surrounded by lush
vegetation. Her bowed head and contemplative posture convey profound sadness
and loneliness. The contrast between the vibrant natural landscape and the
woman’s grief creates a poignant meditation on loss, memory and the painful
contrast between past happiness and present sorrow.
Antonio Pérez Morte - Perdidos
Fomo-nos
distanciando passo a passo,
sem
saber quase, distraídos,
caminhamos
deixando esquecida
a
velha ideia de sermos nós mesmos.
E
continuamos desde então, sem motivo,
a
deambular em passo acelerado,
sem
saber para onde ou por que lado,
cientes
sim de nos trairmos,
como
sempre, uma vez mais,
por
cobardia!
Rebeldes
de sonhos
e
atitude conformista,
passeamos
as relíquias do passado
pelas
ruas vazias da vida,
e
onde houve já uma esperança
há
agora uma ferida.
Tradução
de A.M.
Original:
Nos
fuimos distanciando paso a paso,
casi
sin saberlo, distraídos,
caminamos
dejando en el olvido
la
vieja ilusión de ser nosotros.
Y
seguimos desde entonces, sin motivo,
deambulando
a un ritmo acelerado,
sin
saber a dónde, por qué lado,
conscientes
sí, de traicionarnos,
como
siempre, una vez más,
¡por
cobardía!
Rebeldes
de sueños
y
actitud conformista
paseamos
las reliquias del pasado
por
las calles vacías de la vida,
y
donde hubo una esperanza
hay
una herida.
O poema reflete sobre a perda da identidade e o afastamento
progressivo dos próprios ideais. A caminhada simboliza uma existência sem rumo,
marcada pela rotina, pela cobardia e pela incapacidade de agir em coerência com
os sonhos. O contraste entre rebeldia interior e conformismo revela a
contradição humana. As imagens das ruas vazias, das relíquias do passado e da
ferida final traduzem a desilusão, o abandono da esperança e o desencanto
perante o rumo pessoal.
In Taberna Quando Sumus - Carmina Burana | Veratus
In taberna quando sumus, non curamus quid sit humus,
sed ad ludum properamus, cui semper insudamus.
Quid agatur in taberna, ubi nummus est pincerna
hoc est opus ut queratur, sic quid loquar, audiatur.
Quidam ludunt, quidam bibunt, quidam indiscrete vivunt.
Sed in ludo qui morantur, ex his quidam denudantur,
quidam ibi vestiuntur, quidam saccis iduuntur.
Ibi nullus timet mortem, sed pro Baccho mittunt sortem:
Primo pro nummata vini ex hac bibunt libertini;
semel bibunt pro cativis, post hec bibunt ter pro vivis.
Bibit hera, bibit herus, bibit miles, bibit clerus,
bibit ille, bibit illa, bibit servus cum ancilla,
bibit velox, bibit piger, bibit albus, bibit niger,
bibit constans, bibit vagus, bibit rudis, bibit magus.
Anonymous, 13th century, from Carmina
Burana - In Taberna Quando Sumus.
Ralph Albert Blakelock was born in New York City in 1847
This painter is best known for
atmospheric, nocturnal, and moonlit landscapes featuring silhouetted, lace-like
trees and Native American encampments inspired by his travels. His technique
involved layering paint and then scoring, scraping, or rubbing the surface away. He struggled with severe financial
hardship while raising nine children. From 1891 onward, he suffered mental
breakdowns and spent decades institutionalized in psychiatric facilities in New
York and New Jersey.
Cristian Aliaga - Os versinhos / Los versitos
Os
versinhos,
estes
frascos sem tinta
onde
pomos o melhor da memória.
Muros
de iluminação, amargas torres,
palavras
somente?
Mas
a quem encomendar a história,
senão
a estas nuvens pequenas
de
espuma?
Heis-de
ficar cegos
de
tanto cerrar os olhos.
Tradução de A.M.
Original:
Los
versitos,
esos
frascos sin tinta
donde
ponemos lo mejor de la memoria.
¿Paredes
de iluminación, torres amargas,
palabras
solamente?
Pero
a quién encomendar nuestra historia,
salvo
a estas pequeñas nubes
de
espuma.
Os
quedaréis ciegos
de
tanto cerrar los ojos.
O poema reflete sobre a fragilidade da poesia e a sua
capacidade de preservar a memória. Os versos são comparados a pequenos frascos
sem tinta, onde guardamos o melhor das nossas recordações. Apesar de questionar
o poder das palavras, o sujeito poético reconhece que só a elas podemos confiar
a nossa história. As imagens de espuma e pequenas nuvens sugerem a efemeridade
da existência. O final constitui um alerta contra a cegueira de quem se recusa
a ver.
Chulada da Ponte Velha: Espanta Pardejos + Passarinho
Xé,
ladrões
Inde
p'r`ó monte
Comer
saltões
Que
lá tem mel
E
aqui tem fel!
Agarrei
o passarinho!
Agarrei
o passarinho antre a treia do centeio.
Ó
ladrão que te regalas!
Ó
ladrão que te regalas com o passarinho alheio.
Sou
ferreiro, faço ferro,
também
faço vergas d' aço!
Faço
orelhas a meninos
sem
medida nem compasso!
Sou
poeta, planto versos,
também
cavo muitas letras!
Faço
línguas para os bichos
pr’a
que digam muitas tretas!
Apanhei
a joaninha!
Apanhei
a joaninha antre as folhas de um faval.
Ó
ladrão que te regalas!
Ó
ladrão que te regalas c'a carocha no Natal.
Acacei
a formiguinha! (bis)
Acacei
a formiguinha antre as pedras do terreiro.
Ó
ladrão que te regalas! (bis)
Ó
ladrão que te regalas c'o a trabalhinho alheio.
A Chulada da Ponte Velha é um projeto musical português
dedicado à recolha, revitalização e reinvenção das práticas musicais
tradicionais do Entre Douro e Minho, com especial destaque para as chulas dos
descantes.
%20-%20Peace.jpg)

%20-%20Les%20Vieux%20Prunier,%202007.jpg)


%20-%20Interior,%201905.jpg)

%20-%20The%20Rose%20Lover.jpg)

%20Last%20Summer%20Things%20Were%20Greener,%201901.jpg)






