Oana Font și Zorina Balan - Cetera din Maramureș



Cântă ceteră cu strune

Astăzi ești pă mânuri bune

Noi cu glasu' pângă tine

Om hori cu drag la lume


Ceteră pretina me'

Fă-mi pă voie de-i pute'

Te-am avut în vremuri grele

Cu tine-am trecut prin ele


Ceteraș când îi muri

Moroșenii te-or jeli

Lasă-ți mânurile-acasă

Că-i păcat să-ți putrezască


Ierte-i Dumnezeu păcatu'

La omu' ce-o croit arcu'

Că-n puterea arcului

Șede voia orișicui


Nu gândesc și nici n-aș crede

C-ați uitat horile tăte

Și că nu vă poartă dor

De dulceața strunelor


Raiu' s-o întins la noi

Haidați oameni buni și voi

Nu ni-i fală avuția

Cum ni-i cinstea și-omenia

Aiestea-s la noi, la sate

De alții demult uitate


  Tradução do Google Tradutor:


Violino, faz soar as tuas cordas com doçura

Hoje, tu estás em mãos hábeis

Cantaremos contigo

Compartilhando a alegria com o mundo todo

 

Violino, meu amigo fiel

Atende ao meu desejo, se puderes

Estiveste comigo nos momentos difíceis

E juntos os superámos

 

Violinista, quando morreres

O povo de Maramureș chorará

Deixa tuas mãos em casa

Pois é uma pena deixá-las apodrecer

 

Que Deus perdoe os pecados

Do homem que esculpiu o arco

Pois no próprio poder do arco

Reside o espírito de todos nós.


    A alegria e a música tradicional da Roménia.


Antonio Bueno - Still Life



      Modern man often lives between constant connectivity and profound loneliness, facing uncertainty about the future, economic instability, environmental crises, and rapid technological change. The pressure to succeed, compare oneself with others, and maintain a flawless image can fuel anxiety and self-doubt. Again, Don Quixote, he sees some windmills and thinks they are giants.


Berna Wang

 


Que a vida te dê a seu tempo

só a dor necessária,

nem tão leve que a não sintas,

nem tão grande que encha tudo.

Que não te esqueça,

mas também não precises

de pastilhas para a esquecer.

Só o latejo exato no sítio certo

para saberes que a ferida está lá,

que é preciso ter paciência

e tratá-la até que sare.


  Tradução de A.M.


  Original:


Que la vida te regale en su momento

sólo el dolor preciso:

ni tan leve que pase desapercibido

ni tan grande que lo invada todo.

Que no te olvides

ni necesites analgésicos para olvidar.

Sólo el latido exacto en el lugar justo

para saber que la herida está ahí,

que hay que tener paciencia,

y cuidarla hasta que cure.


      Se choro? Eu sou como as grutas, choro para dentro.


O Trovante - Fizeram os dias assim, 1986



Por mais que larguem os braços, por mais que soltem amarras

E que se tapem as covas.

Por mais que rasguem os quadros, por mais que queimem as leis

E que os costumes esmoreçam.


Por mais que arrasem as feras e que os papões arrefeçam

E que as bruxas se convertam.

Por mais que riam as caras e que ternura se esqueça

Por mais que o amor prevaleça.


  Vocês fizeram os dias assim!


Não nos venham pedir contas, não venham pôr-nos regras

Sabemos que os nossos dias não vão ser gastos assim!


      Que notícia triste, o ogre mexeu-se. Sinto borboletas no coração e olho pela janela para o céu. Não te deixarei morrer em mim, Luís Represas. 


Henriette Browne - The Pet Goldfinch


      The artwork emphasizes themes of innocence, companionship, and the gentle bond between humans and animals, showcasing Browne's skill in capturing delicate, intimate moments. The girl is doing her homework, but is she asking for help? The apples are there, the old books, the fading flowers. The cage is opened, but there are the walls. Freedom soon will come.


Karmelo C. Iribarren - O amor / El amor

 


Como o vento que encontra

uma frincha

e se enfia pela casa

e põe tudo em desordem,

livros

facturas

poemas


assim na vida

chega

o amor.


Nada é igual depois disso,

esse caos

é a felicidade.


Mas um dia tem de acabar.


Sorte se não te calhar a ti.



  Tradução de A.M.


  Original:


Como el viento que encuentra

una rendija

y se cuela en la habitación

y lo desordena todo:

libros

facturas

poemas


así llega

en la vida

el amor.


Nada es igual a partir de entonces,

ese caos

es la felicidad.


Pero un día habrá que recoger.


Suerte si no te toca a ti.


      O poeta reflete sobre a presença constante do amor na vida, silenciosa e discreta, mas fundamental. Destaca a sua capacidade de transformar emoções, de dar sentido às ações quotidianas que nos fazem sentir felizes.

 

Chant traditionnel de Transylvanie - Októbernek, októbernek elsején - Fáj a szívem



 

Októbernek, októbernek elsején,

Nem süt a nap Csíkkarcfalva mezején.

Elbúcsúzom a madártól, s az ágtól,

Azután a csíkkarcfalvi lányoktól.


Ha kimegyek arra magos tetőre,

Találok én szeretőre, kettőre.

Ej, haj, haj, haj, de nagy baj,

Hogy a babám szíve olyan, mint a vaj.


Amerre mész édes rózsám kívánom,

Hogy előtted a rét rózsává váljon

A zöld fű is piros rózsát teremjen,

A te szíved soha el ne feledjen!


Tradução da Língua húngara pelo Google Tradutor.


No primeiro dia de outubro,

o sol não brilha sobre os campos de Csíkkarcfalva.

Digo adeus ao pássaro e ao galho,

e depois às donzelas de Csíkkarcfalva.


Se eu for até aquela colina alta,

encontrarei uma amada — aliás, duas.

Oh, que grande tristeza! Que o coração 

da minha amada seja tão mole quanto manteiga.


Para onde quer que vás, meu doce amor, desejo

que o prado à tua frente se transforme em rosas,

Que a relva verde dê rosas vermelhas,

e que o teu coração nunca me esqueça!


      Li, que os húngaros têm por hábito cantar esta melodia no dia 1 de outubro, para reforçar a sua situação conjugal e evitar a solidão. Talvez, por essa razão, as senhoras que cantam tentam contrariar a solidão dos montes.  


Nina Ahlstedt - Daydreams, 1896



      "Daydreams" depicts a young man resting peacefully in a forest while a mysterious woman appears among the trees, seemingly as a vision from his imagination. The dreamy atmosphere, soft light, and hazy figure create a poetic scene that blurs the line between reality and fantasy.


Miriam Reyes - Começos suspensos / Comienzos suspendidos.

 


Comecei dezenas de histórias

e nem uma terminei,

não sei para onde me vão as personagens

porque começam a falar

e de repente calam-se.


Acontece-me o mesmo no papel e fora dele:

a minha vida é uma série de começos

suspensos.


  Tradução de A.M.


  Original:


He comenzado decenas de historias

y no he terminado ninguna,

no sé hacia dónde van mis personajes

por qué empiezan a hablar

y de pronto se callan.


Sobre el papel me sucede lo mismo que fuera de él:

mi vida es un puñado de comienzos

suspendidos.


      Miriam Reyes transforma a incapacidade de concluir histórias numa metáfora da própria existência. O poema revela uma consciência marcada pela hesitação, pela fragmentação e pela incerteza, onde a vida e a escrita refletem o mesmo estado de suspensão. A interrupção não representa apenas fracasso, mas também abertura a múltiplas possibilidades nunca concretizadas. A autora ensina que a identidade constrói-se tanto pelos começos inacabados como pelas escolhas realizadas.


Valeria Castro - tiene que ser más fácil



Con los 5 sentidos pa que no se rompa en esta plaza

corazón partido no se arregla buscando otra casa

y no había otro camino que vivir las horas como pasan

no era buen amigo el huracán que su cabeza arrasa.


Tiene que ser más fácil el quererse

no puede el cuerpo ser tan cruel al verse.


Es el propio juicio quien presiona y no baja la guardia

no hay quien la convenza de que en esta vida todo cambia

y cómo no le va afectar que la rodee tanta distancia

la soledad no es buena compañía para la nostalgia.


Tiene que ser más fácil

tiene que ser más fácil el quererse

no puede el cuerpo ser tan cruel al verse.

Tiene que haber bien cerca una salida

no es eterno estar a la deriva.


Y sin pensar en otra cosa cómo crees que avanza

pero la culpa estaba rota y todo el peso cansa

lo vulnerable de quien siempre se cargó a la espalda

todas las miradas que pensaba que eran armas.


Tiene que ser más fácil

tiene que ser más fácil el quererse

no puede el cuerpo ser tan cruel al verse

Tiene que haber bien cerca una salida

no es eterno estar a la deriva.


   Gracias por enseñarnos a querernos!


Edith Martineau - In Rokeby Park, Yorkshire, 1875



      The painting captures the quiet elegance of Victorian rural life through luminous colour and delicate observation. Set within the picturesque landscape of Rokeby Park, the painting balances cultivated nature with a tranquil human presence. Sunlight filters through trees, enriching the scene with warmth and subtle contrasts.


Yves Bonnefoy - A Página branca / La page blanche

 


Os livros, o que ele rasgou,

A página devastada, mas a luz

Sobre a página, o acréscimo da luz,

Compreendeu ele que se transformava na página branca.


Saiu. O rosto do mundo, dilacerado,

Pareceu-lhe de uma outra beleza, mais humana.

A mão do céu procurava a sua mão no meio das sombras,

A pedra, onde se vê que o seu nome se apaga,

Entreabria-se, transformava-se em palavra.


  Tradução de Luís Serrano


      Estes versos não designam apenas a angústia da criação, mas um limiar metafísico. Simboliza o vazio e a renúncia às certezas ou conceitos que nos alienam, permitindo ao poeta aceitar a finitude e aceder a uma perceção mais autêntica, humana e luminosa do mundo. A página branca surge como o momento de despojamento total, onde o poeta se liberta dos seus "conceitos". É o espaço da voz que se arrisca no desconhecido.


Private Peaceful, 2012



   The story begins with flashbacks to Tommo's early life in rural Devon, England. The Peaceful family faces tragedy when Tommo's father dies trying to save him from a falling tree, an incident that leaves Tommo carrying a deep sense of guilt. Tommo grows up closely alongside his siblings: Big Joe, an intellectually disabled brother who loves animals, and Charlie, his protective and capable older brother. The trio, joined by their schoolfriend Molly, share adventures but must also navigate poverty and the harsh rule of their strict aunt, Grandma Wolf.

   As the children grow into teenagers, both Tommo and Charlie fall in love with Molly. Ultimately, Molly and Charlie marry and have a child, which causes a brief rift between the brothers, though they reconcile. Their peaceful rural life is suddenly interrupted by the onset of World War I. Because of social pressure from their landlord and a desire to stick together, Charlie and Tommo enlist in the British Army, leaving Molly and the baby behind.

   The horrors of the Western Front severely test the brothers. While Tommo is injured and suffers from shell shock, Charlie's strong sense of morality repeatedly brings him into conflict with their cruel Sergeant Major, Hanley. When Charlie refuses to leave an injured Tommo behind during a dangerous retreat, the Sergeant Major brands him a coward and charges him with insubordination. Charlie is court-martialed and sentenced to death by a firing squad.

   Is the book better than the film? Why are the English students reading it at school in Year 7. compulsorily? Because it's a work of art!


Sydney Richard Percy - Llyn-y-Ddinas, North Wales, 1873



      The painting portrays the tranquil beauty of Snowdonia with remarkable atmospheric sensitivity. A calm lake reflects rugged mountains, while soft light filters through drifting clouds, creating a harmonious balance between land, water, and sky. Tiny human figures and grazing animals emphasise the grandeur of the landscape and humanity's modest place within it. 


Antonio Porchia - Venho de morrer / Vengo de morirme



Venho de morrer, não de ter

nascido. De ter nascido me vou.


  Tradução de A.M.


  Original:


Vengo de morirme, no de haber

nacido. De haber nacido me voy.


      O poema condensa numa imagem paradoxal a experiência da renovação interior. A morte evocada é sobretudo simbólica: representa o abandono de ilusões, certezas ou identidades antigas. A voz poética regressa transformada, mais consciente da fragilidade e do mistério da existência. Ou tens outra interpretação?


Valeria Castro - La raíz

 


Todo se inunda y piensas que nunca

Toca la bala en tu pecho y asusta

Y todo parece que en unos meses

Sigues pensando en que igual es tu culpa.


Y tú mirando a todos lados por si alguien ha llorado

Y tus ojitos tan mojados no han secado

Y tú que tanto te mereces, no todos permanecen

Y no por ello no amanece, no florece.


Pasó lo que tenía que pasar

Y no pienso hacer nada más

Más que quedarme aquí

Cuidándola.


Pasó lo que tenía que pasar

Y no pienso hacer nada más

Más que quedarme aquí

Cuidando la raíz

Cuidando la raíz

Cuidándola.


Y aunque a veces llores, tienen las flores

Que tener agua aunque no sea la justa

Y es recurrente al la'o de tu frente

Unos ojitos que piden desculpas.


Y tú que siempre has intentado tener tanto cuidado

Con lo que estaba cerca pero no en tu mano

Y tú tendrías que ver el alma que tiene tu garganta

Que solo así se aprende a ver el mar en calma.


      "Qué bonito es lo bonito!" A importância de regar a raiz de todas as convicções que fizeram os alicerces da nossa vida.


Leonard Cohen - Corrente

 


Saí uma destas noites com a maré vazia

E sinais no céu

Mas mal sabia eu que seria apanhado

Pela força da corrente


E largado numa praia aonde o mar odeia ir

Com uma criança nos braços

Um calafrio na alma e o coração em forma

De tigela de pedinte.


  Tradução de Inês Dias


      O poema retrata uma caminhada noturna, onde L. Cohen é arrastado por forças que não controla. A maré simboliza o destino, enquanto a praia rejeitada pelo mar sugere exílio. A criança nos braços representa responsabilidade, esperança ou vulnerabilidade. O "calafrio na alma" traduz inquietação existencial, e o "coração em forma de tigela de pedinte" exprime desejo profundo de acolhimento. Predomina o pessimismo judeu sobre a fragilidade humana perante a vida.


Ir ou não ir



      Uma indecisão é geralmente um estado emocional de aflição em que uma pessoa não consegue escolher uma das opções em que ela é submetida. Muitas vezes, esse bloqueio não significa falta de capacidade, mas sim receio de falhar ou de fazer a escolha errada. Pergunte-se se a hesitação é apenas uma preferência ou se esconde o receio do julgamento ou do fracasso.


Georges Moreau de Tours (French painter) 1848 - 1901 - Le Coup de Vent

 


In Le Coup de Vent, the painter's family serves as the subject: his daughters Jacqueline and Georgette are depicted washing linens, while his wife Thérèse hangs them out to dry. A sudden gust of wind animates Thérèse’s figure, creating a dynamic contrast with the calm concentration of the children. The painting emphasizes atmospheric light and subtle integration of figures into the landscape, reflecting nineteenth century naturalist interests in light and environment.


Carmen Aciar - Mediterráneo

 


Quizás porque mi niñez sigue jugando en tu playa

Y escondido tras las cañas duerme mi primer amor

Llevo tu luz y tu olor por dondequiera que vaya

Y amontonado en tu arena guardo amor, juegos y penas.

 

  Yo, que en la piel tengo el sabor amargo del llanto eterno

  Que han vertido en ti cien pueblos de algeciras a estambul

  Para que pintes de azul sus largas noches de invierno

  A fuerza de desventuras tu alma es profunda y oscura.

 

  A tus atardeceres rojos se acostumbraron mis ojos

  Como el recodo al caminho soy cantor, soy embustero

  Me gusta el juego y el vino tengo alma de marinero

  Qué le voy a hacer, si yo nací en el mediterráneo.

 

Y te acercas, y te vas después de besar mi aldea

Jugando con la marea te vas, pensando en volver

Eres como una mujer perfumadita de brea

Que se añora y que se quiere que se conoce y se teme.

 

  Ay, si un día para mi mal viene a buscarme la parca

  Empujad al mar mi barca con un levante otoñal

  Y dejad que el temporal desguace sus alas blancas

  Y a mí enterradme sin duelo entre la playa y el cielo.

 

  En la ladera de un monte más alto que el horizonte

  Quiero tener buena vista mi cuerpo será camino

  Le daré verde a los pinos y amarillo a la genista

  Cerca del mar porque yo nací en el mediterráneo.


      A canção Mediterráneo, de Joan Manuel Serrat, é uma ode ao mar como símbolo de identidade, memória e pertença. O Mediterrâneo representa as origens do poeta, a infância, os afetos e a própria essência da vida. A letra combina nostalgia, beleza e reflexão sobre o tempo, exaltando a ligação profunda entre o ser humano e a natureza. O desejo de repousar junto ao mar reforça a aceitação serena da morte e a fidelidade às raízes.  A voz de Carmen Aciar, o bombo legüero, com ritmo de chacarera e vidala da Argentina.


Emily Mary Osborn - Nameless and Friendless, 1857



      "Osborn's most famous work is Nameless and Friendless, which has been called "The most ingenious of all Victorian widow pictures." It depicts a recently bereaved woman attempting to make a living as an artist by offering a picture to a dealer, while two "swells" at the left ogle her. The creation of this piece was a product of its time. In the 1850s there was an influx of middle-class women into the urban environment of London. Women began more freely to occupy the streets and travel the city. They would walk the streets, take public transportation, etc. This opened opportunities for women but also introduced new social dynamics and there were many debates about this new dynamic and way of urban life.

      The young woman is caught in the multiple gazes of the men around her. The setting appears to be the West End, where Cherry says "the legitimate and the obscene are on sale side-by-side". One of the seated male figures is holding a print with a scantily-clad dancer while the other man sitting next to him looks at the young woman in the centre of the painting instead, indicating that the male gaze is sexual in nature and that in the urban landscape where women walk freely, they are still sexualized by the gazes of the men on the streets who can see them. Cherry says that "the gaze of the male customers – which possesses space and simultaneously captures image and body – signifies the hazards of sexual harassment for a respectable working woman in the highly charged and ambivalent spaces of modem London. And it returns us to the mutuality of bodies and space, ocularity and corporeality."

                           in, Wikipedia


Arquivo do blogue