The painting portrays a
small group absorbed in thoughtful conversation, suggesting an intimate moment
of artistic or literary discussion. The figures’ attentive expressions and
relaxed postures convey quiet concentration rather than confrontation.
Harold Harvey - The Critics, 1922
Aurora Luque - As pontes inflamáveis / Los puentes inflamables
Na
hora de atravessar
essa
ponte do meio do caminho
quando
vais escolhendo malgré toi
os
chamados prazeres simples da vida
-
sabendo que no fundo são eles que te escolhem a ti,
somando-te
a seu séquito caduco -
então
simplificas o cálculo do mundo,
até
da beleza
que
presumias tão incalculável.
E
descobres que tudo se reduz
a
viajar do muito para o muito menos,
do
povoado para o vento do deserto,
do
excesso para o escasso,
a
declinar palavras consabidas
ou a
declinar sem mais, intransitivamente,
a
trocar os magníficos plurais
por
um cerco singular
esboçando
alguma resistência...
As
pontes inflamáveis
do
meio do caminho da vida.
Tradução
de A.M.
Original:
A
punto de cruzar
ese
puente del medio del camino
cuando
vas eligiendo malgré toi
los
llamados placeres sencillos de la vida
-sabiendo
que, en el fondo, te eligen a ti ellos,
te
suman a su séquito caduco-
simplificas
el cálculo del mundo: hasta de la belleza
que
presumías tan incalculable.
Y
descubres que todo se reduce
a
viajar de lo mucho a lo muy menos,
de
lo poblado al viento del desierto,
del
exceso a lo escaso,
a
declinar palabras consabidas
o a
declinar sin más, intransitivamente,
a
cambiar los magníficos plurales
por
un acorralado singular
enarbolando
alguna resistencia...
Los
puentes inflamables
del
medio del camino de la vida.
O poema reflete sobre a meia-idade como um momento de
transição inevitável, em que os ideais grandiosos cedem lugar à aceitação dos
limites da existência. A imagem da ponte simboliza a passagem para uma
consciência mais sóbria, onde a abundância se transforma em escassez e o plural
se reduz ao singular. Contudo, o poema não é resignado: afirma uma resistência
discreta perante o tempo, preservando a beleza e a dignidade da experiência
humana.
Ester Vallejo - A la fresca
Cuando la luna se apague cuando su luz ya no brille
Ya no habrá nada mas bello que tus dos ojitos linda
Ya no habrá nada mas bello que tus dos ojitos linda.
No me interesa ser grande ni la fama ni el dinero
Que las mejores estrellas son las que están en el cielo
Que las mejores estrellas son las que están en el cielo.
Vente a tomar la fresca las frescas a la fresca
Me quedo con mis amigas a cantar dichas y penas
Yo me quedo con ellas, con la flor y con la hoguera.
Que se despierte la idea que no estemos tan dormidos
Que no me quemen las hojas si soy árbol o soy libro
Que no me quemen las hojas si soy árbol o soy libre.
Y aunque se nuble el monte
y piense que nada brille
Nos quedara recordarnos en los días más felices
Nos quedara recordarnos en los días más felices.
Vente a tomar la fresca las frescas a la fresca
Me quedo con mis amigas a cantar dichas y penas
Yo me quedo con ellas, con la flor y con la hoguera
con la flor y con la hoguera con la flor…
Y ya no habrá nada más bello que las mejores estrellas
Y ya no habrá nada más bello si soy árbol o soy libro
si soy árbol o soy libre, libre
Que ya no habrá nada que ya no habrá nada más bello
Que ya no habrá nada que ya no habrá nada más bello
Que las frescas a la fresca.
¡Qué bonita!
August Malmström - Grindslanten, 1885
The painting captures a
lively group of children eagerly scrambling for a coin tossed near a gate. The
animated composition celebrates childhood energy, playfulness, and social
interaction, contrasting youthful excitement with the calm presence of
observing adults. Rich details, expressive gestures, and warm natural light
create a vivid sense of everyday rural Swedish life.
César Simón - Uma noite / Una noche
Uma
noite, há algum tempo,
caminhávamos
os dois.
De
repente, a arder
mas
conscientes
-
nunca o amor turva a consciência -
metemos
por ali, para beijar-nos,
no
armazém escuro.
Fizemos
amor na mais pura chama,
à
beira do perigo
- a
porta estava partida,
passavam
pessoas no passeio...
A
vida breve e o amor fugaz.
Como
saber se em tais ocasiões
o
amor nos preserva
ou
nos destrói?
Agora,
após o ricto com que mal
assinalo
a presença dessa porta,
os
passos conduzem-me para longe.
E
caminho à chuva.
Tradução
A.M.
Original:
Una
noche, hace tiempo, caminábamos.
De
pronto, enardecidos,
pero
conscientes
-nunca
el amor enturbia la consciencia-
nos
metimos ahí, para besarnos,
al
almacén oscuro.
Hicimos
el amor en el más puro fuego,
junto
al peligro
-la
puerta estaba rota,
por
la acera pasaban transeúntes…
La
vida breve y el amor en vilo.
¿Cómo
saber si en tales ocasiones
el
amor nos preserva
o
nos destruye?
Ahora
tras el rictus con que apenas
señalo
la presencia de esa puerta,
mi
consideración me lleva lejos.
Y en
la lluvia camino.
No poema, César Simón transforma a recordação de um encontro amoroso numa reflexão sobre a fragilidade da existência. O desejo surge ligado ao risco, tornando o amor simultaneamente força vital e possibilidade de destruição. A memória, distante mas persistente, revê esse instante intenso com serenidade melancólica, enquanto a chuva simboliza tempo de depuração. O pedaço de tela é de Francesco Hayez.
Grupul Tradițional DOR - Tătî ghina șî pricina
The song "Tătî
ghina șî pricina" is a traditional folk song from the Timok Romanians in
Romania, often performed during local celebrations and gatherings. Its lyrics
deal with jealousy and gossip in relationships, while encouraging people to let
go of resentment and celebrate life, as shown at.
Carl Erik Törner (Swedish, 1862-1911) - Lost in Thoughts
It portrays a solitary figure
absorbed in quiet reflection and emotional stillness. Solitary? Certainly not! The straw hat and the male walking stick prove romance. Soft,
natural light gently illuminates the subject, while subdued colours reinforce
the contemplative mood.
Paul Celan - Fala também tu / Sprich auch du
Fala
também tu,
fala
em último lugar,
diz
a tua sentença.
Fala
–
Mas
não separes o Não do Sim.
Dá à
tua sentença igualmente o sentido:
dá-lhe
a sombra.
Dá-lhe
sombra bastante,
dá-lhe
tanta
quanto
exista à tua volta repartida entre
a
meia-noite e o meio-dia e a meia-noite.
Olha
em redor:
como
tudo revive à tua volta! –
Pela
morte! Revive!
Fala
verdade quem diz sombra.
Mas
agora reduz o lugar onde te encontras:
Para
onde agora, oh despido de sombra, para onde?
Sobe.
Tacteia no ar.
Torna-te
cada vez mais delgado, irreconhecível, subtil!
Mais
subtil: um fio,
por
onde a estrela quer descer:
para
em baixo nadar, em baixo,
onde
pode ver-se cintilar: na ondulação
das
palavras errantes.
in, Sete
rosas mais tarde
Tradução
de João Barrento e Y. K. Centeno
Original:
Sprich auch du,
sprich als letzter,
sag deinen Spruch.
Sprich –
Doch scheide das Nein nicht vom Ja.
Gib deinem Spruch auch den Sinn:
gib ihm den Schatten.
Gib ihm Schatten genug,
gib ihm so viel,
als du um dich verteilt weißt
zwischen
Mittnacht und Mittag und Mittnacht.
Blicke umher:
sieh, wie’s lebendig wird rings –
Beim Tode! Lebendig!
Wahr spricht, wer Schatten spricht.
Nun aber schrumpft der Ort, wo du
stehst:
Wohin jetzt, Schattenentblößter,
wohin?
Steige. Taste empor.
Dünner wirst du, unkenntlicher,
feiner!
Feiner: ein Faden,
an dem er herab will, der Stern:
um unten zu schwimmen, unten,
wo er sich schimmern sieht: in der
Dünung
wandernder
Worte.
O poema é uma meditação sobre a palavra depois da catástrofe.
O poeta convida a falar, mas sem ilusões, procurando uma linguagem depurada,
fiel ao silêncio e à verdade. A voz poética recusa discursos fáceis e valoriza
a autenticidade, mesmo quando as palavras parecem insuficientes. A tensão entre
dizer e calar traduz o trauma histórico e existencial, transformando a poesia
num gesto de resistência, memória e responsabilidade perante o outro.
Rimski & Handkerchief - Cross Eyed & Crazy
"Cross Eyed and
Crazy" is an original musical clown tune by Rimski & Handkerchief,
known for playing their Bicycle Piano & Double Bassicle. Because it is an
exclusive street performance song, formal studio lyrics are not available. However,
the chorus and verses feature catchy, old-time country blues lines, and I tried
to get the lyrics with some imperfections.
Cross-eyed and crazy, I’m
wild about my Daisy
she as happy as she can
be!
She doesn’t like
potatoes, neither tomato
sausages and beans.
And every time she’s
downtown looking for a new clown
you can always see
somebody else’s face
She’s a bold and lovely
lady
cross-eyed and crazy,
lazy on a sunny day.
Well, if you’re going
fishing all the time
I’m going fishing, too!
Let me love you, love
you
but that she caught
more fish than you.
Well, if she caught,
now, you got good bait
Here’s a little
something I would like to relate
And if she caught now,
you got good bait
I’m a going fishing,
too!
So, when the morning
sun is shining in the West
She’ll be dancing in
those ragtime dresses she likes best
Everybody’s watching as
the banjo plays
and a two-legged gypsy
drives the people hopping away.
Well, Daisy can play it
people started crying
"Here’s the dancing
lady come walk fast!"
She’s a bow-legged lady,
but I said,
"Ain’t crazy, lazy on a
sunny day?"
What about the cat? Lovely!
Félix Vallotton - The Ball, 1899
The painting shows
children playing in a sunlit park, where a bright red ball becomes the visual
and emotional focus. Strong contrasts between light and shadow, flattened
forms, and simplified shapes reflect the artist’s distinctive
Post-Impressionist and Nabi influences. Vallotton transforms an ordinary
leisure scene into a carefully composed meditation on childhood, distance,
perception, and the subtle complexities of human interaction.
Begoña Abad - Conservar o fogo / Conservar el fuego
Conservar
o fogo
desde
que foi inventado.
Nisso
consiste, cada dia,
este
encargo de viver.
Tradução
de A.M.
Original:
Conservar el fuego
desde que fue inventado.
En
eso consiste, cada día,
esta
tarea de vivir.
No poema, Begoña Abad transforma o fogo numa metáfora da
vida, da esperança e da resistência. Conservar essa chama significa preservar a
capacidade de amar, criar e permanecer fiel aos valores essenciais, apesar das
adversidades. A brevidade do poema reforça a intensidade da sua mensagem: viver
é um exercício quotidiano de cuidar do que nos mantém humanos.
As vidas caladas - Antía Muíño ft. Caamaño & Ameixeiras
Ai! Canta beleza no inconstante devir da natureza
Ai! Canta xenreira oculta baixo a sombra da indiferenza.
Ai! Cantas vidas caladas, silenciadas, ocultas baixo unha máscara
Ai! Que dolor gratuíto que preciso dicirlle ao mundo: hoxe existo.
Ai! Canta beleza no inconstante devir da natureza
Ai! Cantas feridas abertas buscan a fórmula perfecta para sanar.
Ai! Cantas vidas caladas, silenciadas, ocultas baixo unha máscara
Ai! Que dolor gratuito que preciso que urxente darnos o permiso.
Pra vivir, sentir, dicir, "Querido mundo: hoxe existo!"
Antía Muíño is a singer, guitarist,
and songwriter, one of the most important voices in the new Iberian song
movement. In her music, the echoes of the voices of her native Galicia resonate
alongside singer-songwriter music, jazz, and pop.
John Ottis Adams - Gleaners at Rest, 1886
It portrays a quiet
rural moment as women pause from gathering leftover grain after the harvest.
Resting beneath open skies, the figures embody dignity, resilience, and harmony
with the land. The balanced composition celebrates agricultural labour while
inviting contemplation of rest, community, and the enduring rhythms of nature
that shape both daily life and human experience.
Casimiro de Brito - Arte poética
Silêncio:
a palavra
respira.
Corpo deitado
no
mar. Silêncio de fogo
e
música.
Silêncio:
a palavra sangra
seu
cântico de pó. Peixe
de
sombra
mordendo
as estrelas.
A palavra só. A palavra
refresca.
Osso abandonado
na
praia deserta.
A
palavra de água
onde
nego a morte. Pausa
do
sol.
No poema, a criação literária surge como um gesto de
descoberta, em que a palavra procura captar o indizível. O poeta valoriza a
simplicidade, o silêncio e a intensidade da experiência interior, sugerindo que
a poesia nasce da escuta atenta do mundo e de si próprio. A escrita não
pretende explicar a realidade, mas revelá-la através da intuição, da emoção e
da condensação expressiva, transformando o quotidiano em conhecimento sensível.
The River Bend - Emotional Irish Folk Ballad
Is this made by A.I.? Irish ballads have been
an integral part of the country's history and cultural heritage for centuries.
These traditional songs have served as a means of preserving and passing down
the stories, customs, and values of the Irish people. They have evolved over
time, reflecting the changing social and political landscape of Ireland, and
have played a significant role in shaping the country's identity.
Does this Kilcarrick place exist?
The line "Past the
mill beyond Kilcarrick" likely refers to the historic routes or landscapes
around the town of Bagenalstown (also known as Muine Bheag) in County Carlow,
Ireland. Kilcarrick is a prominent local area in the district, known for its
rural charm and equestrian events.
Firmin Baes -Mother by the crib, 1916
It portrays a tender
domestic moment, with a mother leaning lovingly over her sleeping child. Soft,
luminous light envelops the figures, emphasizing warmth, intimacy, and maternal
devotion. Baes balances realism with gentle sentiment, celebrating the
protective bond between parent and infant in a peaceful, timeless family
setting with graceful sensitivity.
Abelardo Linares - Uma estranha certeza / Una extraña certeza
Durante muitos anos, muita vez
me lembrei de ti, ou da tua imagem,
para ser mais exacto, pois daquilo
que em tempos amámos fica-nos só
(tal como de um livro) uma muito vaga
impressão geral e um que outro pormenor.
E muita vez também me perguntei,
procurando na névoa da lembrança
não sei se uma resposta, o que deixaste tu
em mim que seja ainda meu,
e se não foi o amor, o meu amor por ti
e não tu própria, o que me importa ainda
e o que procuro eu ainda ao recordar-te.
Se a nossa vida arde, somos nós chama
ou antes aquilo que se queima e é cinza?
Nessa desmesura que é o tempo
acham sua razão o amor e o esquecimento,
mas não a sua medida. Ao recordar-te,
compreendo-o tão bem, que pouco importa
saber ou não saber, mas tão só
sentir que foste parte de mim mesmo,
que estás dentro de mim, como os meus sonhos,
que são e não são eu, mas em mim nascem,
que já nunca de mim te apagarás,
e que, queira eu ou não queira o esquecimento,
hás-de ir vivendo sempre com a minha vida.
Que estranha sensação, essa certeza.
Tradução de A.M.
Original:
Durante muchos años, a menudo
me he acordado de ti, o de tu imagen,
para ser más exacto, pues de aquello
que amamos una vez sólo nos queda
(al igual que de un libro) una muy vaga
impresión general y alguna anécdota.
Y a menudo también me he preguntado,
buscando entre la niebla del recuerdo
no sé si una respuesta, qué dejaste
en mí que sea mío todavía
y si no fue el amor, mi amor por ti
y no tú misma, aquello que aún me importa
y lo que busco aún al recordarte.
Si arde nuestra vida, ¿somos llama
o aquello que se quema y es ceniza?
En esa desmesura que es el tiempo
encuentran su razón amor y olvido,
pero no su medida. Al recordarte,
lo comprendo tan bien, que importa poco
saber o no saber, sino tan sólo
sentir que fuiste parte de mí mismo,
que dentro de mí estás, como mis sueños,
que son y no son yo, pero en mí nacen,
que ya nunca de mí podrás borrarte
y que, quiera o no quiera yo el olvido,
has de seguir viviendo con mi vida.
Qué extraña sensación esa certeza.
O poema explora a persistência da memória amorosa perante a
erosão do tempo. O sujeito poético questiona se o que permanece é a pessoa
amada ou o próprio sentimento vivido, concluindo que ambos se fundem na
identidade. A oposição entre chama e cinza simboliza transformação e perda. Com
linguagem sóbria, meditativa e intimista, o poema revela que certas presenças
sobrevivem ao esquecimento, tornando-se parte indelével do ser.
%20-%20The%20Critics,%201922.jpg)



%20-%20Lost%20in%20Thoughts.jpg)

.jpg)



