Martín López-Vega - Campos da Hungria



O comboio atravessava a lenta calma

dos nevados campos da Hungria,

deixando para trás casas, vales, cemitérios,

e na minha frente uma formosa jovem ia lendo

e cantarolava uma misteriosa melodia.

Eu lia

esse poema de Gyula Juhász intitulado

"Anna örök", Eterna Ana. E foi então que se uniram

naquele comboio as minhas recordações e as minhas ânsias,

atravessando os nevados campos da Hungria.


E hoje voltou a mim aquele momento

e não sei porquê, não sei.


  Tradução de Ruy Ventura


  O poema de Gyula Juhász Anna örök, Eterna Ana, referido no poema:


Gyula Juhász: Anna örök (Eterna Ana)

Az évek jöttek, mentek, elmaradtál

Emlékeimből lassan, elhalványult

Arcképed a szívemben, elmosódott

A vállaidnak íve, elsuhant

A hangod és én nem mentem utánad

A dühöngő élet sűrűjébe.

Ma már nyugodtan emlegetem nevedet,

Ma már nem rezdülök meg pillantásodra,

Ma már tudom, hogy egy voltál a sokból,

Hogy ifjúság bolondság volt e láng,

Amit egy kósza szellő is kiolt.

Ma már nem fáj, ha eszembe jutsz,

Vagy ha látom, hogy más karján mosolyogsz.

De mégis, ne hidd, hogy egészen elfeledtelek,

Mert ha egy-egy magányos éjszakán

Felriadok a csendben, és a múltat

Idézem, te vagy ott minden emlékben,

Te vagy a fény az éjszakámban,

Te vagy a bánat a mosolyomban,

Te vagy az életemben az örök Anna.


  Traducción al español:


Los años vinieron, se fueron, te quedaste atrás

de mis recuerdos lentamente, se desvaneció

tu rostro en mi corazón, se borró

la curva de tus hombros, se esfumó

tu voz, y yo no fui tras de ti

en la espesura de la vida furiosa.

Hoy ya pronuncio tu nombre con calma,

hoy ya no me estremezco ante tu mirada,

hoy ya sé que fuiste una entre tantas,

que esta llama fue locura de juventud,

la cual apaga una brisa pasajera.

Hoy ya no me duele si te recuerdo,

o si te veo sonreír en brazos de otro.

Y sin embargo, no creas que te he olvidado del todo,

porque si en alguna noche solitaria

me despierto en el silencio, y el pasado

evoco, tú estás allí en cada recuerdo,

tú eres la luz en mi noche,

tú eres la tristeza en mi sonrisa,

tú eres en mi vida la eterna Ana.


      O primeiro poema constrói uma reflexão poética sobre a paisagem como espaço de memória, deslocação e contemplação. Os campos húngaros ultrapassam a dimensão geográfica, tornando-se cenário interior onde o sujeito lírico confronta distância, passagem do tempo e experiências vividas. A observação da natureza articula-se com uma sensação de estranheza e pertença simultâneas. 


Sem comentários:

Arquivo do blogue