O
comboio atravessava a lenta calma
dos
nevados campos da Hungria,
deixando
para trás casas, vales, cemitérios,
e na
minha frente uma formosa jovem ia lendo
e
cantarolava uma misteriosa melodia.
Eu
lia
esse
poema de Gyula Juhász intitulado
"Anna
örök", Eterna Ana. E foi então que se uniram
naquele
comboio as minhas recordações e as minhas ânsias,
atravessando
os nevados campos da Hungria.
E
hoje voltou a mim aquele momento
e
não sei porquê, não sei.
Tradução
de Ruy Ventura
O poema de Gyula Juhász Anna örök, Eterna Ana, referido no poema:
Gyula Juhász: Anna örök (Eterna Ana)
Az évek jöttek, mentek, elmaradtál
Emlékeimből lassan, elhalványult
Arcképed
a szívemben, elmosódott
A
vállaidnak íve, elsuhant
A hangod és én nem mentem utánad
A dühöngő élet sűrűjébe.
Ma már nyugodtan emlegetem nevedet,
Ma már nem rezdülök meg pillantásodra,
Ma már tudom, hogy egy voltál a sokból,
Hogy ifjúság bolondság volt e láng,
Amit egy
kósza szellő is kiolt.
Ma már nem fáj, ha eszembe jutsz,
Vagy ha látom, hogy más karján mosolyogsz.
De mégis,
ne hidd, hogy egészen elfeledtelek,
Mert ha
egy-egy magányos éjszakán
Felriadok a csendben, és a múltat
Idézem, te vagy ott minden emlékben,
Te vagy a fény az éjszakámban,
Te vagy a bánat a mosolyomban,
Te vagy az életemben az örök Anna.
Traducción al español:
Los años vinieron, se fueron, te quedaste atrás
de mis recuerdos lentamente, se desvaneció
tu rostro en mi corazón, se borró
la curva de tus hombros, se esfumó
tu voz, y yo no fui tras de ti
en la espesura de la vida furiosa.
Hoy ya pronuncio tu nombre con calma,
hoy ya no me estremezco ante tu mirada,
hoy ya sé que fuiste una entre tantas,
que esta llama fue locura de juventud,
la cual apaga una brisa pasajera.
Hoy ya no me duele si te recuerdo,
o si te veo sonreír en brazos de otro.
Y sin embargo, no creas que te he olvidado del
todo,
porque si en alguna noche solitaria
me despierto en el silencio, y el pasado
evoco, tú estás allí en cada recuerdo,
tú eres la luz en mi noche,
tú eres la tristeza en mi sonrisa,
tú eres en mi vida la eterna Ana.
O primeiro poema constrói uma reflexão poética sobre a
paisagem como espaço de memória, deslocação e contemplação. Os campos húngaros
ultrapassam a dimensão geográfica, tornando-se cenário interior onde o sujeito
lírico confronta distância, passagem do tempo e experiências vividas. A
observação da natureza articula-se com uma sensação de estranheza e pertença
simultâneas.

Sem comentários:
Enviar um comentário